Kategoria:Skupiska polonijne
Z Diaspora
Liczebność Polonii
.jpg)
Szacuje się, że poza terytorium Polski mieszka ok 21 milionów Polaków i osób pochodzenia polskiego. Największe fale emigracji:
- pomiędzy rokiem 1860 a 1914: 10 milionów osób
- okres międzywojenny: 2 miliony
- II Wojna Światowa: 5 milionów
- 1944-1990: 1,2 miliona
Skupiska Polaków i osób polskiego pochodzenia w świecie, dane za Wspólnota Polska – Polonia w liczbach..
Państwo i liczba Polaków (od 10 osobowych skupisk):
| Kraj | Liczebność | Nawiększe skupiska |
|---|---|---|
| Afganistan | 100
| |
| Albania | 50
| |
| Algieria | 250
| |
| Andora | 10
| |
| Angola | 50
| |
| Arabia Saudyjska | 100
| |
| Argentyna | 450 000
| Buenos Aires – 140 tys., Cordoba, Rosario, Santa Fe (XX wiek) |
| Armenia | 1 200
| |
| Australia | 200 000
| Sydney – 50 tys., Melbourne – 50 tys., Adelaide, region Victoria (po 1945 roku) |
| Austria | 55 000
| Wiedeń – 30 tys., Graz, Linz, Löben |
| Azerbejdżan | 1 000
| |
| Bahrajn | 130
| |
| Bangladesz | 20
| |
| Belgia | 70 000
| Antwerpia, okręgi Liège i Limburgia (emigranci z różnych dekad). W Brukseli i Charleroi mieszka po ok. 20 tys. Polaków. |
| Białoruś | 396 000
| obwód grodzieński – 294 000 (24,8% mieszkańców), obwody brzeski, miński i witebski (społeczność polska na Kresach Wsch.) |
| Boliwia | 500
| |
| Bośnia i Hercegowina | 350
| |
| Brazylia | 1 800 000
| Stany Parana, Rio Grande do Sul, Santa Catarina, São Paulo, Rio de Janeiro
|
| Bułgaria | 2 600
| |
| Chile | 10 000
| Santiago de Chile |
| Chiny | 1 000
| Hongkong, Pekin, Szanghaj, Makau, Mandżuria (w sąsiedniej Mongolii mieszka według niepotwierdzonych informacji 500 osób polskiego pochodzenia) |
| Chorwacja | 200
| |
| Cypr | 500
| |
| Czechy | 100 000
| Śląsk Cieszyński – 70 tys. (ludność pochodzenia polskiego) |
| Dania | 20 000
| Kopenhaga i Nykøbing |
| Dominikana | 100
| |
| Egipt | 600
| |
| Ekwador | 200
| |
| Estonia | 5 000
| |
| Etiopia | 100
| |
| Finlandia | 5 000
| Helsinki, Tampere, Turku |
| Filipiny | 100
| |
| Francja | 1 050 000
| Paryż – ponad 300 tys. (Wielka Emigracja i emigracja solidarnościowa) oraz regiony północno-zachodnie (emigracja robotnicza) |
| Ghana | 100
| Ateny – 30 tys. |
| Grecja | 50 000
| |
| Gruzja/Polonia w Abchazji|Abchazja | 6 000
| |
| Gujana | 100
| |
| Gwatemala | 100
| |
| Hiszpania | 45 000
| Madryt, Barcelona (mocny wzrost po 2004 r.) |
| Holandia | 70 000
| Rotterdam, Amsterdam, Haga, Utrecht oraz regiony Limburgia i Brabancja |
| Honduras | 100
| |
| Indie | 100
| |
| Indonezja | 100
| |
| Irak | 100
| |
| Iran | 100
| |
| Irlandia | 80 000
| Dublin, Cork, Kilkenny (wzrost po 2004 roku maksimum 250 tys. Polaków w całym państwie) |
| Islandia | 7 000
| Reykjavík, zakłady celulozy (zwłaszcza po 2004 r.) |
| Izrael | 4 000
| |
| Japonia | 600
| Tokio |
| Jemen | 50
| |
| Jordania | 250
| |
| Kamerun | 100
| |
| Kanada | 900 000
| Toronto – 220 tys. (szczególnie Roncesvalles Avenue i okolice oraz Brampton i Mississauga), Winnipeg (55 tys.), Montreal (40 tys.), Vancouver (60 tys.), Edmonton (55 tys.), Calgary (40 tys.) (Polonia przed- i powojenna oraz następne pokolenia), London (Kanada) (18 tys.) |
| Kazachstan | 100 000
| okolice miasta Kokczetaw, Astana, Ałma-Ata, Karaganda (etniczna ludność polska wywieziona przed i w czasie wojny) |
| Kenia | 100
| |
| Kirgistan | 1 400
| |
| Kolumbia | 3 000
| |
| Kongo | 100
| |
| Korea Południowa | 100
| |
| Korea Północna | 11
| |
| Kostaryka | 200
| |
| Kuba | 150
| |
| Kuwejt | 250
| |
| Liban | 700
| |
| Libia | 350
| |
| Liechtenstein | 10
| |
| Litwa | 300 000
| Wilno – 120 tys., rejony Sołeczniki, wileński, świeciański, trocki, janowski, koszedarski, kiejdański oraz kowieński (Polacy na Kresach Wschodnich) |
| Luksemburg | 3 000
| |
| Łotwa | 75 000
| Dyneburg, Lipawa, Ryga, Kraslaw, Rzeżyca, Jełgawa (etniczni Polacy) |
| Macedonia | 600
| |
| Madagaskar | 80
| |
| Malezja | 100
| |
| Malta | 30
| |
| Maroko | 500
| |
| Mauretania | 100
| |
| Meksyk | 10 000
| |
| Mołdawia | 10 000
| Bielce, Styrcza |
| Monako | 100
| |
| Mozambik | 10
| |
| Niemcy | 2 000 000
| dawne Niemcy Zachodnie (zwłaszcza stara emigracja i emigracja lat 80.),
|
| Nikaragua | 100
| |
| Nigeria | 100
| |
| Norwegia | 18 000
| Oslo, Moss, Halden, Spitsbergen |
| Nowa Zelandia | 6 000
| Wellington – 1 200 osób, Auckland |
| Panama | 200
| |
| Papua-Nowa Gwinea | 20
| |
| Paragwaj | 10 000
| Asunción, regiony przygraniczne z Argentyną |
| Pakistan | 50
| |
| Peru | 5 000
| Lima |
| Portugalia | 3 000
| |
| Republika Południowej Afryki | 50 000
| Kapsztad i Johannesburg (emigracja o wyższym wykształceniu) |
| Rosja | 300 000
| Południowym Okręgu Federalnym – Kraj Krasnodarski (ok. 3 000), obwód rostowski (ok. 1 800), Kraj Stawropolski oraz obwód wołgogradzki (po ok. 1 300 osób), a także w Nadwołżańskim i Uralskim Okręgu Federalnym (np. w samym obwodzie tiumeńskim – 3 400 osób). Jednak okręgiem federalnym, w którym narodowość polską deklaruje największa liczba ludności zarówno w liczbach bezwzględnych, jak i względnych (0,13% ogółu ludności) jest Północno-Zachodni Okręg Federalny (18 000 Polaków wg danych spisu powszechnego). Znajdują się w nim także jedyne dwa podmioty federalne Rosji, w których Polacy stanowią ponad 0,4% ludności: Republika Karelia oraz obwód kaliningradzki). W Bijsku (Ałtajski kraj) mieszka 150 rodzin polskiego pochodzenia, do miejscowego Centrum Polskiego przynależy 70 osób. W Barnaule odpowiednio 2 razy więcej. Wierszyna, 500-osobowa wieś istniejąca od 1911 roku na Syberii zamieszkana przez potomków Polaków agitowanych przez urzędników carskich. |
| Rumunia | 10 000
| Bukowina i Bukareszt |
| Rwanda | 100
| |
| Senegal | 100
| |
| Serbia i Czarnogóra | 1 200
| |
| Singapur | 300
| |
| Słowacja | 10 000
| regiony przygraniczne |
| Słowenia | 200
| |
| Stany Zjednoczone | 10 600 000
| Stany Illinois, Michigan, Wisconsin, Nowy Jork, New Jersey,
|
| Sudan | 100
| |
| Syria | 600
| |
| Szwajcaria | 20 000
| Zurych, Winterthur, Sankt Gallen, Genewa, Lozanna |
| Szwecja | 100 000
| Sztokholm – 30 tys., Malmö, Göteborg (emigracja 1960–1968) |
| Tadżykistan | 2 000
| |
| Tajlandia | 100
| |
| Tajwan | 100
| |
| Tanzania | 100
| |
| Tunezja | 500
| |
| Turcja | 1 000
| Adampol – Polonezköy pod Stambułem (ludzie o rodowodzie polskim) |
| Turkmenistan | 5 000
| |
| Uganda | 100
| |
| Ukraina | 145 000
| Lwów, obwody żytomierski i chmielnicki (mniejszość polska), Kijów – ponad 10 tys. |
| Urugwaj | 10 000
| Montevideo, Punta del Este |
| Uzbekistan | 5 000
| |
| Watykan | 50
| |
| Wenezuela | 4 000
| |
| Węgry | 20 000
| Budapeszt, Tatabánya, Komárom, Derenk |
| Wielka Brytania | 250 000–500 000
| Anglia – Londyn (400 tys.), Ealing, Manchester, Crewe, Birmingham; też Szkocja i Irlandia Płn. (do 30 tys.) (polscy wojskowi z II wojny światowej, dawni azylanci polityczni i emigracja zarobkowa). Sezonowo pracuje do 1 mln Polaków w całym państwie. |
| Wietnam | 100
| |
| Włochy | 100 000
| Rzym, Katania i Palermo (Sycylia), Bolonia, Wenecja, Padwa, Mediolan, Marche (Ankona) |
| Wybrzeże Kości Słoniowej | 100
| |
| Zambia | 100
| |
| Zimbabwe | 800
| |
| Zjednoczone Emiraty Arabskie | 3 000
|
Powyższe dane podają czasami znacznie większą liczebność Polaków niż inne statystyki, np. spisy powszechne, i nie muszą oznaczać rzeczywistej populacji a jedynie zbliżoną (szacunkową). W niektórych państwach podczas spisów nie zbiera się danych dotyczących narodowości, w takich przypadkach jedynym źródłem informacji są dane szacunkowe.
Przyczyny emigracji
Polacy byli zmuszeni do opuszczenia kraju z dwóch głównych powodów, chociaż rozgraniczenie pomiędzy nimi często jest płynne:
- politycznych: "diaspora ofiar": decyzja o emigracji podejmowana z powodu zagrożenia bądź przymusu ze strony władz
- ekonomicznych "diaspora pracy": wyjazdy za chlebem, spowodowane brakiem środków do życia lub gorszą sytuacją materialną w kraju
Polscy emigranci pochodzą z kilku fal migracji:
- uchodźcy po powstaniach narodowych w dziewiętnastym wieku (głównie do Francji, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Niemiec i Ameryki Północnej),
- emigracja zarobkowa w II poł. XIX w. aż do 1939 r. (robotnicy głównie do Francji, Belgii i Niemiec; chłopi do Stanów Zjednoczonych, Kanady, Brazylii i Argentyny),
- emigracja na skutek II wojny światowej oraz z przyczyn politycznych po wojnie,
- emigracja polskich Żydów na skutek napięć narodowościowych i prześladowań antysemickich (w różnych falach i okresach, przed wojną i po wojnie, m.in. tzw. emigracja pomarcowa lat 1968–71)
- emigracja z przyczyn ekonomicznych i politycznych w latach osiemdziesiątych XX wieku,
- emigracja zarobkowa po 1989 r. (głównie do Wielkiej Brytanii, Irlandii, Niemiec, Austrii, Włoch, Kanady i Stanów Zjednoczonych).
Bibliografia
- Polska Diaspora, Adam Walaszek, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2001
- Wikipedia
- Wspólnota Polska – Polonia w liczbach.
Strony w kategorii „Skupiska polonijne”
Poniżej wyświetlono 4 spośród wszystkich 4 stron tej kategorii.
