Edmund Woś-Saporski

Z Diaspora

Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

(1844-1933), polityk, ojciec emigracji polskiej w Brazylii.

Urodzony w Siołkowicach Starych koło Opola, jako jeden z pierwszych Polaków (prawdopodobnie uciekając przed służbą w armii carskiej) trafił w 1868 do Brazylii, gdzie zaczął pracować początkowo jako nauczyciel, potem jako pomocnik przy realizacji planu budowy kolei. Wraz z ks.Antonim Zielińskim, uczestnikiem ekspedycji Maksymiliana w Meksyku i polskim proboszczem, którego spotkał niedaleko Blumenau, opracował plan przeniesienia imigrantów polskich z niegościnnych rejonów stanu Santa Catarina, gdzie byli kierowani przez władze, do bardziej przyjaznych terenów w stanie Parana. Cesarz Brazylii Piotr II przychylił się do ich prośby i - po wielu trudnościach - w 1871 r. 16 rodzin polskich opuściło kolonię Brusque w Santa Catarinie by osiedlić się na wytyczonych z pomocą Saporskiego działkach w miejscowości Pilarzihno w okolicach Kurytyby. Od 1874 roku Saporski pracował jako mierniczy. Pomagał w organizacji osiedlania w Paranie kolejnych fal polskich imigrantów.

Wniósł wielki wkład w organizację życia kulturalnego Polonii w Paranie: przez wiele lat był redaktorem Gazety Polskiej w Brazylii, pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Tadeusza Kościuszki, a w 1912 wybrano go, jako pierwszego Polaka, posłem stanowym. W 1924 r. został odznaczony przez rząd polski orderem Odrodzenia Polski.

W 1953 r., dzięki staraniom Polonii, w Kurytybie (dzielnica Abranches) stanął poświęcony jego pamięci pomnik.

[edytuj] Bibliografia

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Narzędzia